Het zal toch niet..

Gisteren was een perfecte zomerdag. Ik lag met een vriendin in de zon, Sam en Jasmijn waren lekker aan het spelen met Loewis. We hadden het zo goed.

Het duurde ook niet lang voor ze zin hadden in een ijsje. Een ijsje vinden voor Jasmijn is niet simpel maar ik had nog wel wat in de vriezer. Ik denk dat we 3 happen verder waren toen ik Sanne aankeek en zei: ” zie ik het nu verkeerd of word ze ineens knalrood?” Sanne zag hetzelfde als ik maar toch liet ik haar het ijsje eten, het was maar een klein perenijsje dacht ik nog.

Nog eens 3 happen later zei Sanne: ” zeg Karin, haar gezichtje is ineens wel heel dik geworden.” Ik zag het aan haar wangen. Eerlijk is eerlijk, deze reactie heeft ze zelden en ik schrok er onwijs van. Het enige wat dit kan veroorzaken nu is peer. Ze geeft al wel langer aan dat ze dat niet wil eten, dat ze het niet lekker meer vind. Meestal is dat wel een slecht voorteken.

Ik laat haar maar even bekomen en dan proberen we het nogmaals uit. Toch bekruipt mij ergens het nare gevoel dat we nu van 25 naar 26 gaan. Mijn arme hummeltje. Weer een bezoekje aan de dokter, weer die onzekerheid. Ik wou dat ik haar kon vertellen dat dit zou stoppen, dat we nu wel klaar waren.

Wat het ook geeft, we pakken het erbij. Weeral met het volste vertouwen in Jasmijn. Ze laat me steeds zien dat ze sterker is dan ik ooit zal zijn.

cof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s